|
[HISTORIA]
Slipknot powstał w roku 1995, jako efekt współpracy perkusistów Shawn'a Crahan'a i Anders'a Colsefni. Crahan był fanem zespołu Colsefniego - Vexx, a Colsefni często przychodził na koncerty grupy Crahan'a - Heads On The Wall, łączyło ich również zamiłowanie do tzw. "role playing games", a szczególnie do gry 'Rage', przypominającej 'Dungeons & Dragons', w którą począwszy od roku 1994 obydwaj grali w domu Crahana. Fakt to nader istotny ponieważ owa zabawa w zamianę ról i tożsamości była impulsem do założenia masek, którymi Slipknot miał zasłynąć parę lat później.
Do tworzącej się grupy zostali dokooptowani: basista Paul Gray i gitarzysta Donnie Steel (obydwaj grali z Colsefni'm w death-metalowym BODY PIT). W składzie pojawił się również drugi gitarzysta Josh Brainard, który wymyślił dla zespołu początkową jego nazwę MELD. Pierwszy koncert odbył się jednak dopiero po włączeniu do składu niezwykle utalentowanego pałkera, młodziutkiego Joey'a Jordison'a. Show odbyło się w listopadzie 1995 roku w klubie Crowbar w Des Moines, Iowa. Rolę wokalisty, objął wtedy Colsefni, który od dawna pracował nad swoim agresywnym, głębokim sposobem śpiewania.
W tym czasie powstały takie kawałki jak "Slipknot", "Killers Are Quiet", "Bitchslap", "Do Nothing", "Confessions", "Some Feel", "Part of Me" i "Tattered and Torn". Paul, Shawn i Joey spotykali się razem w pubie u Sinclair'a, gdzie pewnego wieczoru podczas dyskusji na temat przyszłości zespołu, wymyślili sobie cztery zasady, które do dziś definiują Slipknota.
1. "Nie odpowiadamy nikomu"
2. "Nie przejmujemy się trendami"
3. "Gramy to, co chcemy"
4. "Nie pozwolimy ludziom wpłynąć w jakikolwiek sposób na naszą muzykę"
Wtedy również, Shawn i Joey zadecydowali o tym, że ich kapela będzie miała w składzie trzech perkusistów, co uważali (i nie bez racji) za totalny hardcore. Joey był głównym pałkerem, a wspomagali go Shawn i Anders.
Wkrótce postanowiono zmienić nazwę zespołu z Meld na PYG SYSTEM, by zaraz potem stwierdzić, że lepszą nazwą jest SLIPKNOT, tytuł ich pierwszego kawałka. W lutym 1996 roku grupę opuścił Donnie Steele, który doznał w tym czasie objawienia i stwierdził, że granie w zespole jest sprzeczne z religią chrześcijańską. Zastąpił go gitarzysta Craig Jones. Chłopak pojawił się na scenie z gitarą tylko raz, albowiem muzycy Slipknota doszli do wniosku, że ich brzmienie należy wzbogacić o sample, a specem od nowinek technicznych był właśnie Jones (miał nawet ksywkę 133MHz). I tak, aż do dzisiaj tworzone przez niego efekty elektroniczne (fragmenty muzyki, rozmów lub zwykłe hałasy) wzbogacają muzykę Slipknota.
Na zastępstwo Craig'a wybrano gitarzystę Mick'a Thompson'a - wielbiciela Beatlesów i Morbid Angel. Mniej więcej w tym okresie, odbyła się legendarna próba zespołu. Shawn Crahan przyniósł na nią maskę clowna, którą zawiesił przed zestawem perkusyjnym, a potem założył w trakcie grania. Pomysł ten bardzo przypadł do gustu reszcie zespołu, a szczególnie Joey'owi Jordison'owi. Zaczęły się eksperymenty z osobliwymi akcesoriami. Niebawem wszyscy członkowie wychodzili na koncerty w maskach. W wywiadach zespół twierdził, że pozwalają one zachować anonimowość i są przeciwieństwem image'u rockowych gwiazd z włosami na żel kreowanych przez media. Efekt na koncertach był piorunujący. Muzycy tętnili destruktywną wręcz energią, niszcząc instrumenty i zadając sobie rany. Sceniczne szaleństwa posuwały się tak daleko, że Shawn Crahan postanowił nawet zamówić dla siebie tytanowy zestaw perkusyjny. Członkowie zespołu wpadli też na pomysł przedstawiania siebie za pomocą liczb, chcąc i w ten sposób zachować anonimowość. Ich sukcesy na tym polu można uznać co najwyżej za połowiczne.
Pod koniec roku 1995 grupa znalazła się w SR Studios, gdzie wsparci pomocą producenta Sean'a McMahon'a zarejstrowano materiał na debiutancki album 'Mate.Feed.Kill.Repeat." Płytka ukazała się podczas święta Halloween w 1996 roku. Do dzisiaj stanowi trudną pozycję do zdobycia, ponieważ wydana została przez wytwórnię Ismist, w zaledwie tysięcznym nakładzie. Osiem utworów stanowiących tą płytę nagrano w przeciągu zaledwie trzech dni. Miksowanie jej zajęło jednak aż trzy miesiące. Zawarta na albumie mieszanka funku, jazzu, death-metalu i disco wprawiła w osłupienie niejednego fana późniejszego Slipknota.
Muzycy zaprzyjaźnili się z dyrektorem programowym radia KKDM - Sophią John, która zgodziła się przez rok pełnić nieodpłatnie funkcję menadżera grupy. Slipknot odnieśli swój pierwszy sukces wygrywając w zorganizowanym przez KKDM - "Battle Of Bands" - (Bitwie Kapel), gdzie pokonali swoich głównych rywali z Des Moines, grającego alternatywnego rocka grupę STONE SOUR, na której czele stał Corey Taylor. Do coraz bardziej popularnych w Des Moines muzyków zaczęli zgłaszać się łowcy talentów, w tym i Roadrunner. Nie podpisano jednak żadnego kontraktu płytowego, Roadrunner'owi podobno nie podobał się ówczesny wokalista Slipknot.
Pewnego letniego dnia, roku Pańskiego 1997, Anders po przyjściu na próbę usłyszał od Crahan'a, że niejaki Corey Taylor będzie pełnił funkcje drugiego wokalisty. Corey swoimi "normalnymi" wokalizami miał uzupełniać gardłowe pohukiwanie Colsefni'ego. Pierwszym kawałkiem do którego Corey napisał tekst był utwór 'Me inside'. Colsefni przyjął zmianę jako najlepsze wyjście dla zespołu, no a potem dowiedział się, że Corey będzie w Slipknocie głównym wokalistą, a on sam poprzestanie na instrumentach perkusyjnych i chórkach. W takim składzie grupa zagrała kilka koncertów, na jednym z których Colsefni wprawił w osłupienie kolegów z zespołu i publiczność mówiąc "To mój ostatni występ ze Slipknotem". Wkrótce potem Anders założył kapelę PAINFACE. W zespole zaś na instrumentach perkusyjnych zastąpił go Chris Fehn. Pewnego dnia Joey i Shawn wybrali się na koncert do klubu Safari, gdzie m.in. występował DJ Sid Wilson. Sid widział koncert Slipknota i powiedział chłopakom, że są jedwabiści, oni na to, że potrzebują didżeja. I tak właśnie do zespołu trafił kolejny jego członek.
Odejście Consefniego zbiegło się z przełomowym punktem w historii Slipknota. Sophia John zdołała dotrzeć do producenta Rossa Robinsona, który pojawił się na próbie zespołu. Ross był zachwycony metalowcami z Des Moines. "Gdy tam dojeżdżałem, wszyscy stali na werandzie, a przecież było tam strasznie zimno, mróz i śnieg - wspominał później Ross. - A kiedy mnie zauważyli szybko wbiegli do środka, trochę mnie to rozbawiło." Należąca do Robinsona wytwórnia I Am pośredniczyła w podpisaniu kontraktu Slipknota z Roadrunnerem, który opiewał na sumę 500 tysięcy dolarów i obejmuje siedem kolejnych płyt grupy.
23. września 1998 roku zespół poleciał do Los Angeles, gdzie w studiu nagraniowym zaczęto prace nad albumem 'Slipknot'. Płyta ta ukazała się w Stanach 29. czerwca 1999 roku i w dwa tygodnie po premierze uzyskała status złotej płyty, a po trzech miesiącach pokryła się platyną. Obok debiutanckiego krążka Korna, ten album do dziś pozostaje jedną z najważniejszych pozycji w historii nu-metalu. W tym czasie szeregi Slipknota opuścił gitarzysta Josh Brainard, który "ze względów rodzinnych" nie mógł poświęcać grupie za dużo czasu. Na miejscu Josh'a pojawił się Jim Root.
Szaleństwa koncertowe Knotów stawały się coraz bardziej popularne. Na jednym z nich Corey wetknął nos do słoika, w którym rozkładały się szczątki wrony, po czym zwymiotował do plastikowego pudełka, a jego zawartość wylał na tłoczących się pod sceną fanów. Podczas innego koncertu, który odbywał się w Des Moines w Halloween, muzycy ustawili na scenie ogromne ekrany, na których wyświetalli fragmenty ostrych filmów pornograficznych. Poza tym na każdą trasę grupa zabiera serce kozła, które służy im jako amulet, a wokalista namawia publiczność do oddychania przez maskę gazową przytkniętą do jego odbytu. Przez pewien czas Shawn i Chris obsikiwali się nawzajem moczem, lecz zaprzestali tej czynności ze względu na obecność scenicznych urządzeń oświetleniowych. Są przecież przyjemniejsze sposoby przejścia na tamten świat.
Slipknot wypromowali kilka singli w amerykańskich stacjach radiowych, w tym największe hity: 'Wait and bleed' oraz 'Spit it out'. Mając na swoim koncie wielki sukces, w styczniu 2001 roku grupa ponownie weszła do studia, gdzie w towarzystwie Rossa Robinsona rozpoczęto prace nad kolejnym krążkiem, zatytułowanym 'Iowa'. Członkowie grupy (szczególnie Joey) od dawna już obiecywali, że ich drugi album będzie kilkakrotnie cięższy od i tak już potwornie ciężkiej płyty debiutanckiej. Pojawiły się wtedy sceptyczne komentarze, które jednak szybko ucichły, kiedy w internecie pojawił się kawałek 'The Herethic Anthem'. A gdy w lipcu 2001 roku ukazała się na rynku 'Iowa', wszyscy mogli się przekonać, że Joey bynajmniej nie popadał w przesadę.
Płyta 'Iowa' natychmiast trafiła na szczyty amerykańskich i brytyjskich list bestsellerów, zapewniając Slipknotowi czołowe miejsce w światowym nu-metalu. Wprawdzie bardziej przystępne zespoły (np. Limp Bizkit) w dalszym ciągu sprzedawały więcej płyt od Iowańczyków, lecz grupa wychowała sobie najwierniejszą publiczność - tzw. maggots (larwy). Płytę promowały single 'Left behind' i 'My plague', ale największymi przebojami larw okazały się być 'People=Shit' i wspomniany 'The Herethic Anthem'.
Po intensywnym koncertowaniu (grupa zawitała nawet do naszego Polelandu) poszczególni członkowie zapragnęli zająć się sprawami pozaslipknotowymi. I tak oto w roku 2002 poznaliśmy muzyków grupy Slipknot z "innej strony". Najbardziej dali się we znaki perkusista Joey Jordison, który jako gitarzysta pojawił się na debiutanckiej płycie zespołu MURDERDOLLS - zatytułowanej 'Beyond The Valley Of Murderdolls', perkusista Shawn Crahan, który zajął się garami na debiutanckim albumie TO MY SURPRISE - 'To My Surprise' i najgłośniejszy z tych wszystkich zespołów - zreaktywowany przez Corey'a Taylor'a STONE SOUR. Wielką popularnością cieszyły się opublikowane na oficjalnej stronie Stone Sour zdjęcia (bez maski) Coreya Taylora. Hitem okazała się również singlowa ballada 'Bother', którą Stone Sour promowali swój debiutancki album.
Czas mijał, a fani Slipknota domagali się nowej płyty. Joey Jordison po nagraniu Iowa powiedział, że zespół jest zbyt intensywny, aby nagrać więcej niż trzy, cztery albumy, nie popadając przy tym w autoparodię. I trzeba mu przyznać, że gdyby Slipknot postanowił nagrać jeszcze cięższą płytę niż Iowa, tak właśnie by się stało. Wzbogaceni o nowe, muzyczne doświadczenia ze swoich ubocznych grup, dziewiątka Iowańczyków postanowiła nagrać swój trzeci, całkiem inny od pozostałych album. Corey powiedział wtedy prasie, "Ludzie albo się zakochają w tej płycie, albo ją znienawidzą. Zawsze byliśmy radykalnym zespołem, tym razem albo damy plamę w historii, albo spłoniemy wraz z tym albumem. Mamy parę dobrych, wolnych kawałków... Ale zarazem, nadal jest tam metal, ten sam podwójny bas i perkusja, te same zwariowane hałasy robione przez Sid'a i Craig'a. Partie gitarowe Mick'a i Jim'a są najlepsze z dotychczasowych. Ten album zawiera w sobie wszystko i stanie się, mam nadzieję, wszystkim. Jak do tej pory jest to najlepsza rzecz jaką kiedykolwiek słyszałem."
Pod koniec 2003 roku rozpoczęły się prace nad Vol 3: (The Subliminal Verses), tym razem grupa skorzystała z usług producenta Rick'a Rubin'a. 11. marca 2004 roku Corey Taylor ożenił się ze swoją długo-letnią dziewczyną Scarlett. By jeszcze bardziej podkreślić zmianę, jaka dokonała się w muzycznym przesłaniu grupy, muzycy postanowili zmienić swoje maski. Każdy z członków Slipknota zaprojektował swoją własną maskę. Wykonał je człowiek, który zawodowo zajmuje się efektami specjalnymi w Stanach i Japonii. 25. maja na całym świecie ukazała się płyta 'Vol 3: The Subliminal Verses'. Płyta, która pokazała innego, wyrafinowanego Slipknota. Singiel 'Duality' szybko opanował alternatywne listy przebojów, a zawartość albumu gwarantuje, że z tych list Slipknot długo nie będzie schodził.
Wzrost kultowej popularności Slipknota da się zauważyć z dnia na dzień. Nie da się jednak go powstrzymać, nawet gdyby zespół przestał nagrywać swoje płyty. Kto wie, czy nie okaże się kiedyś, że podobnie jak w przypadku Sex Pistols, The Smiths i Nirvany, zapoczątkowana przez grupę stylistyka zacznie żyć własnym życiem.
|
