Ricky Dansby: Moving Atlas powstał na początku roku 2005, Jeramy Truggle był naszym pierwszym wokalistą, zespół założyłem ja z gitarzystą Ben'em Scott'em, Geoff Lucke, basista i Matt Baker, perkusista, grali ze mną w poprzednich kapelach już od roku 2000, najpierw przyjęliśmy do składu Jeramy'ego, a około lutego 2006 znaleźliśmy innego wokalistę, który gra obecnie z nami, nazywa się on Dunagin Gains. Od czasu powstania staramy się grać jak najwięcej koncertów, by dać znać o sobie.

Ricky: Zgadza się, z perkusistą gram od 10. lat, a z basistą od '98, znamy się więc już od dawna. Gitarzysta i wokalista są nowi, ale sekcja rytmiczna zdecydowanie nie.

Ricky: Po nagraniu 'Lytecycle' utwór nie był jeszcze na tyle znany, by zapadł w pamięci większej ilości odbiorców, więc mogliśmy go zmienić. Kiedy ActiveRock zainteresował się naszymi MP3 były one bardzo świeżutkie, dopiero co je nagraliśmy i umieściliśmy w internecie. Bardzo nam się podobała muzyka do tego utworu i pomyśleliśmy, że można by go lepiej opracować wokalnie. Jeramy nie oddał wszystkiego co można było przekazać w tym kawałku, choć wielu osobom on się spodobał. Dunagin jest o wiele lepszym wokalistą niż Jeramy i chcieliśmy by przerobił ten numer po swojemu.

Ricky: Nie sądzę tak, myślę, że poszerzyliśmy swoje horyzonty wprowadzając do składu Dunagin'a, myślę, że byliśmy ograniczani przez Jeramy'ego i zamknięci w jednym stylu. Z Dunagin'em możemy robić cokolwiek chcemy, jest bardzo wszechstronny.

Ricky: Mówisz o utworach z naszej pierwszej ep-ki, tak?

Ricky: Wzięliśmy trzy, czy cztery utwory ze starego wydawnictwa i zrobiliśmy je na nowo z Dunagin'em na nowej ep-ce, reszta to zupełnie nowy materiał.

Ricky: Mam nadzieję, że ten album kogoś chwyci. Jak każdy zespół, chciałbym by była to jedna z tych płyt, która ciągle kręci się w odtwarzaczu, i jest czyjąś ulubioną. Jeżeli chodzi o emocje, to myślę, że zrobiliśmy dobrą robotę, oddaliśmy na niej emocje zawarte w nas samych. Oby słuchacz cieszył się z jej słuchania tak bardzo jak my z grania.

Ricky: 'Et Al' to XVIII-wieczna grupa pisarzy, która zbierała się razem i wspólnie uczestniczyła w pisaniu jednego dzieła, książki. 'Et Al' oznacza "i inni", to kompozycja wielu twórców, którzy wspólnie dają początek czemuś pięknemu.

Ricky: Niestety nie jestem wokalistą, on mógłby ci powiedzieć najwięcej w tej kwestii, ale zobaczmy... Jest taka piosenka, nazywa się 'Cheating mark', opowiada ona o człowieku, który żyje z kłamstwa, oszukuje innych, a nie zdaje sobie sprawy z tego, że również jest oszukiwany, jest jakby snajperem, który zdejmuje ludzi, a sam jest na celowniku. Mottem utworu jest to, że wszystko co robisz, kiedyś wróci do ciebie.

Ricky: To świetnie, spodobała się ona również i tutaj w Stanach, dla mnie jest ona jedną z najlepszych pieśni na płycie, wyszła w studiu dokładnie tak jak sobie zamierzyłem.

Ricky: Jest parę utworów na płycie, które nieco stonowaliśmy, poprawiliśmy wokale Dunagin'a, by przebijały się przez gitary, w kilku piosenkach zrobiliśmy prosty rockowy schemat, by mógł przemówić do przeciętnego słuchacza. Są ludzie, którzy nie kumają wielu gatunków muzyki, bo jest np. zbyt progresywna, i niektóre zespoły mają naprawdę ciężko. My staramy się znaleźć ten kompromis, dzięki któremu słuchacze będą nas w stanie zrozumieć. Gramy jednak muzykę dlatego, że ją kochamy i nie chcemy z tego rezygnować, by uszczęśliwić kogoś, kto nie jest w stanie pojąć naszego grania.

Ricky: To komplement. Te zespoły są moimi silnymi inspiracjami. Niestety często w internecie dostaje się za to po głowie, Tool jest w pewnych kręgach świętym zespołem i nie jest dobrze brzmieć jak on. Dla mnie Tool to po prostu świetna kapela i jeden z najbardziej wpływowych zespołów w muzyce rockowej, są moją ulubioną kapelą, więc zdecydowanie porównywanie nas do nich przyjmuję jako komplement.

Ricky: Zgadza się.

Ricky: Była o wiele silniejsza w przeszłości, kiedy pojawił się Drowning Pool, wypłynęło jeszcze parę innych kapel, scena trzymała się bardzo dobrze. Było jedno świetne miejsce do grania w centrum Dallas, ale gdy wzrosła tam przestępczość, ludzie po prostu nie chcieli tam przychodzić. Buduje się teraz wiele innych klubów, powiedziałbym, że scena w Dallas nie jest tak silna jak kiedyś, ale zdecydowanie odbudowuje się.

Ricky: Oni w zasadzie nie są z Dallas, tylko z Austin w Teksasie. Są naszymi dobrymi przyjaciółmi, graliśmy z nimi wiele koncertów i są niesamowitymi muzykami, uwielbiam z nimi koncertować. To jeden z najlepiej zgranych bandów jakie słyszałem, są świetni, jeżeli będziesz miał okazję ich zobaczyć, nie przegap jej.

Ricky: Oh Yeah!

Ricky: Obecnie staramy się o podpisanie umowy o dystrybucję. Nasz management powołał do życia małą wytwórnię płytową, mamy więc sporo do roboty, chcemy dostarczyć nasze płyty do sklepów w Teksasie. Gramy wiele koncertów, tak dużo na ile to możliwe, dwa razy w weekend, parę razy w ciągu tygodnia, jesteśmy bardzo aktywni. Po każdym koncercie mamy coraz więcej ludzi na MySpace, więc ta forma promocji rzeczywiście działa.

Ricky: Chciałbym żyć z muzyki, jak każdy muzyk na świecie. Na dzisiejszą chwilę każdy z nas ma inną pracę, robimy próby parę razy w tygodniu, gramy koncerty parę razy w tygodniu. Jeżeli chodzi zaś o promocję, to jest to niekończące się pasmo roboty, jestem prawie cały czas przy komputerze, kontaktuje się z ludźmi i staram się by zespół został dostrzeżony, nie jest łatwo pogodzić to z życiem.

Ricky: Można by pomyśleć, że dzięki MySpace i innym portalom łatwiej jest dostać kontrakt płytowy, ale te narzędzia tak naprawdę tylko przysporzyły więcej konkurencji. Jest łatwiejszy dostęp do twojej muzyki, ale jest tona zespołów, która brzmi tak samo i zalewa internet przez co wiele wytwórni płytowych nie kwapi się by poznać te zespoły.

Ricky: Miałem wtedy chyba z 15. lat i zobaczyłem film o The Doors, jestem wielkim fanem Jim'a Morisson'a. Ten film otworzył mi oczy na życie rockandrollowca. Kolejnym zespołem, który ścisnął mnie za jaja była Pantera, jestem ich wielkim fanem. Mam wszystkie ich płyty i wydawnictwa home video, kiedy usłyszałem jak gra Dimebag Darrell zapragnąłem zostać gitarzystą.

Ricky: W moich pierwszych zespołach w szkole średniej graliśmy sporo coverów, mieliśmy sety przygotowane i dawaliśmy koncerty w lokalnych pubach.

Ricky: Nie, Moving Atlas to autorskie piosenki.

Ricky: Generalnie ja i drugi gitarzysta Ben, wymieniamy się pomysłami, przynosimy je na próbę i każdy daje coś od siebie. Pod względem technicznym góruje u nas basista Jeff, jest bardzo utalentowanym muzykiem, lubić stawiać sobie wyzwania, którym i my musimy sprostać. Jest prawdopodobnie najlepszym muzykiem w zespole i wnosi do niego techniczny aspekt. My z Ben'em staramy się napisać chwytliwe motywy by mógł w nie wejść nasz wokalista. Miksujemy pomysły z innymi i tak właśnie piszemy. Czasami jeden utwór powstaje bardzo długo.

Ricky: Powiedziałbym, że był nim 'Cheating mark' , to był chyba najtrudniejszy dla nas numer. Trudno było go poskładać. Obecnie mamy jeszcze nie wydany numer, który nazywa się 'Catch and release' i nad którym nadal pracujemy (śmiech). Prace nad nim trwają już od ponad miesiąca, staramy się go zrobić jak najlepiej.

Ricky: Tak, naszemu managementowi bardzo spodobała się nazwa tego utworu i postanowili nazwać tak niezależną wytwórnię płytową. Ten utwór w zasadzie napisany został przez naszego basistę Jeff'a, on przyszedł na próbę z tym motywem basowym, który nakręca cały numer, my rozpisaliśmy partie pod niego i tak właśnie powstała ta piosenka.

Ricky: Mi też się podoba, wielu ludzi go lubi, a słyszałeś może jego wersję akustyczną?

Ricky: No właśnie, często przekładamy nasze utwory na wersje akustyczne nieco je zmieniając, nie są one dokładnie takie same.

Ricky: Tak, ostatnio graliśmy jeden, a będzie ich z pewnością więcej. Możemy dzięki nim przemówić do ludzi, którzy preferują łagodniejsze dźwięki.

Ricky: Kilka lat temu mieliśmy piosenkę, która nazywała się 'Moving Atlas', w zasadzie nazwa ta może oznaczać wiele rzeczy, jak na przykład poruszenie świata poprzez muzykę, o to właśnie w niej chodziło. Atlas to odpowiednik świata, który zostaje poruszony przez muzykę. Na początku była to nazwa utworu, potem przekształciła się ona w nazwę zespołu.

Ricky: Wielkie dzięki że daliście nam szansę i dzięki za słuchanie naszej muzyki, nawet nie wiedzieliśmy, że znajdujemy się na liście. Przez wyszukiwarkę dowiedzieliśmy się, że jesteśmy u was na rockowej liście i byliśmy tym naprawdę podekscytowani, wspaniale by było zagrać kiedyś w Polsce.