Kerry: W tej chwili jest dość dobrze. My, Metallica i Anthrax zaczęliśmy grać dawno temu. Wciąż tu jesteśmy, ale też sporo dzieciaków tworzy muzę na dobrym poziomie i podtrzymuje metal przy życiu. Jest wiele naprawdę dobrych zespołów, jak Lamb Of God, Chimaira, Arch Enemy i In Flames. Gdy zaczynaliśmy było też sporo pozerów, ale te kapele już nie istnieją. Nie dlatego, że nie grali koncertów, ale dlatego, że dzieciaki wiedzą co jest dobre, a co fałszywe.

Kerry: Myślę, że na początku publikę w 99% wypełniali kolesie. Teraz więcej lasek może powiedzieć, "pierdol się, jeśli chcę, będę słuchać trashu". Dziewczyny zdały sobie sprawę, że jest bezpieczniej niż kiedyś - nie zostaną zgwałcone przez żaden gang, ani nic w tym rodzaju.

Kerry: Niektórzy je pościągali. Slipknot mi nie przeszkadza, ponieważ mają dobre maski. Czy ich lubisz czy nie, nie mają one wpływu na muzykę. Gdy przyjeżdżają do miasta, to wychodzą i dają dobry koncert. Poszedłbym ich obejrzeć. Jeżeli są w 100% za tym co robią, nie wypada przyczepiać się do ich masek.

Kerry: Myślę, że dzieciaki będą bardzo podekscytowane tym, że będą mogły kupić nową płytę Slayera w oryginalnym składzie, po raz pierwszy od 16. lat. Zszedłem się niedawno z Dave'm [Lombardo, perkusistą], ale dla dzieciaków, to co on robi to długa historia.

Kerry: Widziałeś film "The Natural"? Taki jest Dave. On nie musi się starać, żeby być dobry. Przychodzi na miejsce koncertu 10-15 minut przed występem i nie rozgrzewa się. Po prostu wychodzi i robi swoje, a ja i Jeff [Hanneman, gitarzysta] musimy rozgrzewać się przez godzinę.

Kerry: Przeważnie po prostu zabijamy czas. Na szczęście przestałem już grać w gry video przed koncertami, bo po nich mój kciuk był do niczego. [Śmiech] Potem rozciągam szyję przez jakieś 5 minut w każdą stronę, żeby móc nią zarzucać na koncercie. Macham głową parę razy podczas grania, żeby zgrać rękę i głowę.

Kerry: Każdy ma swój styl, u mnie odbywa się to w przód i w tył. Odkąd ogoliłem głowę, macham nią od przodu do tyłu i na boki, jakbym robił mocne "tak" i "nie".

Kerry: No nie, gdybym ich potrzebował byłbym teraz udupiony.

Kerry: Jeśli nie przygotujesz się na trasę, jeśli nie ćwiczysz, będziesz odczuwać ból. Nabawisz się, jak to nazywam, koncertowego urazu kręgosłupa.

Kerry: Musieliśmy odwołać nasz występ ponieważ Tom [Araya, basista] miał operację, więc Paul Booth wytatuował mi cyfry 666, pod lewym ramieniem. To miejsce boli bardziej niż inne.

Kerry: Jest bardzo duży. Wzór trzech szóstek wzięliśmy z jego logo oraz sklepu Last Rites i połączyliśmy je w łańcuch idący od mojego łokcia. Widać go jeśli podniosę rękę do góry.

Kerry: Ta trasa jest duża. Żaden z koncertów nie ma klimatu klubowego. W Chicago Graliśmy w Aragon Ballroom. Każdy mówi o Aragorn, to jest legenda. Ostatnio gdy tam graliśmy wszystkie bilety zostały z góry sprzedane. Ale chyba nie było tam wentylacji, więc czuliśmy się jakbyśmy grali w klubie. Było tam 5.000 ludzi i naprawdę cholernie gorąco.

Kerry: Jeśli któryś z nas widzi, że ochroniarze nie stoją w rzędzie, każemy im się cofać. Robimy to od lat. Nie płacą im za to, żeby siedzieli i bili ludzi, ale za to, żeby nikomu nie stała się krzywda.

Kerry: O tak. Połamane kości, nosy, jakiś idiota wnosi żyletkę i kogoś potnie - wszystko się zdarza.

Kerry: Tak, dla fanów Slayera. Staje się to bardzie epickie.

Kerry: Nabyłem to od malarza. Ma cztery na cztery stopy. Jest gigantyczny. Znalazłem takie miejsce w Los Angeles Rosemary's Billygoat, to sklep z dziwactwami. Wszedłem tam i znalazłem obraz z drutu. To czaszka małego zwierzęcia z koroną cierniową - to jak druciana figura Chrystusa. Mamy nowy utwór "Skeleton Christ", więc musieliśmy to kupić.

Kerry: Nie wiem, ze 20 lub 25. To nie jest zajebiście dużo.

Kerry: Prawdopodobnie tą z podwójnym gryfem, którą zrobiłem w 1988 roku. Waży tyle co ja, no prawie tyle.... Już na niej nie gram. Leży w pokrowcu.

Kerry: Generalnie są takie same. Niektóre fragmenty mogę grać w różnych wersjach - losowo. Jeśi coś wpada w ucho i wiem, że ludzie przy tym śpiewają, gram to zawsze.