Paul: Jestem animatorem, rysuję i animuję.

Paul: Tak, pracuję teraz nad filmem "WALL-E", film o robotach. Ukaże się on na ekranach w Stanach Zjednoczonych w czerwcu, ale nie jestem pewien, kiedy dokładnie będzie można go zobaczyć w Polsce.

Paul: We wszystkich.

Paul: Moim ulubionym filmem jest Ratatouille, ten ostatni.

Paul: Uwielbiam go, to mój ulubiony.

Paul: Tak, to z tego powodu jesteśmy na moment zawieszeni koncertowo, najpierw ukończę pracę nad tym filmem i zanim zacznę następny, zrobimy jakąś trasę koncertową. Nadal też szukamy ludzi, którzy pomogliby nam zorganizować występy m.in. w zachodniej Europie.

Paul: Jest to płyta bardziej muzykalna. Poszerzyliśmy na niej swoje muzyczne horyzonty. "Glow" to świetna płyta, uwielbiamy ją, ale była pisana według pewnej formuły, mieliśmy konkretny zamysł konstrukcji utworów. Przy "To Lose A Name" popuściliśmy wodze fantazji. Tak jak np. w piosence "The Part", która trwa ponad 10. minut, na "Glow" skrócilibyśmy pewnie ją do 5. minut. Na nowym albumie pozwoliliśmy sobie na pójście w dowolnym kierunku.

Paul: Odłożyliśmy Unjust na bok. Zrobiliśmy parę koncertów w Stanach Zjednoczonych, potem mieliśmy na głowie inne rzeczy i czuliśmy się zmęczeni, więc wzięliśmy sobie przerwę. Podczas tej przerwy głównie zajmowaliśmy się naszymi rodzinami i sprawami codziennymi, jednocześnie tworząc z Mike'iem utwory, które znalazły się na "To Lose A Name".

Paul: Wiesz to po prostu ambitniejszy album, nie wiem ile z niego słyszałeś, ale to naprawdę "głęboki" materiał. Bardzo dużo tam się dzieje jeżeli chodzi o wokal. Sporo eksperymentowaliśmy, niektóre partie są bardzo wysokie i wymagały sporo pracy, w tym sensie proces nagrywania był bardzo trudny.

Paul: Dzięki.

Paul: Super!

Paul: To dziwne, to pewnie przez to, że pociągają mnie w muzyce smutne rzeczy (śmiech). Uwielbiam emocjonalne piosenki pełne dramatyzmu, staramy się to robić w Unjust. Tworzymy coś na zasadzie "Power Drama". To coś, co składnia ludzi do refleksji.

Paul: Zacząłem bardzo wcześnie, nagrałem swój pierwszy album, gdy miałem 16. lat. Już jako młody dzieciak pracowałem nad swoim głosem. Moją największą inspiracją jest Mike Patton z Faith No More, uwielbiam Queen, oczywiście Metallicę jak wszyscy, muzykę na której się wychowałem.

Paul: Tak, mamy wiele wspólnego, np. pochodzenie. Wielu muzyków z Kalifornii uczy się od siebie. Mike Patton również jest stąd, Billy Gould (ex-basista Faith No More) wyprodukował nasz album "To Lose A Name". Nie jestem jakimś nałogowym słuchaczem Chris'a Isaak'a, ale podziwiam jego styl i umiejętność tworzenia emocjonalnych piosenek.

Paul: Tak, zawsze było to naszym znakiem firmowym. Bardzo sobie cenimy te przejścia z ciężkich motywów w wolniejsze partie, to dodaje naszej muzyce dynamiki i dramatyzmu.

Paul: Tak, zgadza się. To zabawne, ostatnio rozmawialiśmy o tym, pamiętasz może ten film "Niekończąca się opowieść"?

Paul: Ja też, miałem wtedy chyba z cztery lata, ale właśnie tę partię wokalną refrenu "It's not enough" nazywamy partią "Niekończącej się opowieści", ponieważ melodyka przypomina mi klimat tamtego filmu. (śmiech)

Paul: (śmiech)

Paul: Myślę, że ludzie. Udzieliliśmy sporo wywiadów, nasze płyty zbierają bardzo dobre recenzje. Są ludzie, którym bardzo się podoba nasza muzyka i to jest naszym sukcesem. Zagraliśmy na holenderskim festiwalu Dynamo, bardzo mi się tam podobało. Chcielibyśmy powrócić do Europy, ale niestety nie mamy takiego wsparcia wytwórni jakie jest nam potrzebne, żeby zaistnieć na Starym Kontynencie. Jest w nas jednak zakorzeniona głęboka potrzeba zorganizowania tam koncertów, zawsze jednak natrafiamy na jakieś problemy. A to nie możemy zgrać się w czasie, albo nie mamy ludzi, którzy mogliby się tym zająć. Nie jest to w każdym razie łatwe, to nasza największa bolączka. Mi bardzo się podoba Europa, byłem we Francji w zeszłym roku i we Włoszech i uwielbiam wszystko co europejskie.

Paul: Na razie chcemy promować nasz nowy album, kochamy "To Lose A Name", to album, który zawsze chcieliśmy nagrać. Ruszymy niebawem z trasą koncertową i postaramy się ponownie odwiedzić Europę i pokazać ludziom, jak prezentujemy się na scenie, naprawdę spędziliśmy dużo czasu dopracowując nasz show sceniczny, to dla nas podstawa koncertów. Wszyscy jesteśmy przyjaciółmi i ta przyjaźń jest właśnie fundamentem naszych występów na scenie, bardzo chcielibyśmy do was przyjechać. (śmiech)

Paul: Dzięki.

Paul: Jest jednym z moich idoli.

Paul: Myślę, że to jest to samo, co kocham w naszej muzyce, czyli moc i dramaturgia, która kryje się w tej sztuce. Większość rzeczy, które robi pan Miyazaki jest bardzo prosta, ale też niesamowicie inspirująca. "Mój Sądiad Totoro" to mój ukochany film z dzieciństwa i jeden z najlepszych filmów w ogóle. "Spirited Away" ma niesamowity klimat, to samo tyczy się "Księżniczki Mononoke". No i są to smutne filmy. "Grobowiec Świetlików" to chyba najsmutniejszy film jaki widziałem w życiu. Nie przypominam sobie filmu, który byłby smutniejszy od tego. Zdecydowanie pan Miyazaki jest moim ulubionym reżyserem filmów animowanych.

Paul: (śmiech)

Paul: Wiesz co, jak byłem dzieciakiem uwielbiałem go, uwielbiałem Kevin'a. Mam całą kolekcję tych filmów, mój brat skombinował mi nawet autograf. Teraz mogę powiedzieć, że to żart, ale miałem naprawdę niezłego świra na punkcie tych serii.

Paul: (śmiech) U nas z kolei zawsze jest "Wigilijna opowieść".

Paul: Wielkie dzięki za to, że doceniacie naszą muzykę. Mamy nadzieję, że podoba wam się płyta "To Lose A Name", nad którą dosyć długo pracowaliśmy, jesteśmy z niej bardzo dumni. "It's not enough" to taka-piosenka hymn, którą każdy może zaśpiewać.

Paul: Tak jest bardzo ciężka. (śmiech)

Paul: Tak, ma polskie korzenie, ale jest bardzo amerykański. (śmiech) Jego rodzina pochodzi z Polski, ale to typowy kalifornijczyk.

Paul: Dzięki wielkie.